Ο Οίκος της Victoire

Με έλκουν τα μέρη όπου οι άλλοι χάνουν τη μάσκα τους. Οι καθαρές ζώνες δεν με ενδιαφέρουν πραγματικά. Αυτό που με καλεί είναι το φορτισμένο: η επιθυμία, η δύναμη, τα χρήματα, η σιωπή, τα βλέμματα που λένε περισσότερα από τα λόγια, οι καταστάσεις όπου καταλαβαίνει κανείς γρήγορα ποιος κυριαρχεί, ποιος φεύγει, ποιος λέει ψέματα, ποιος τρέμει.

Δεν βλέπω τον πειρασμό ως ελαφρύ παιχνίδι. Για μένα, είναι ψυχολογικός. Είναι ανάγνωση. Μια ένταση. Ένας τρόπος να νιώσει κανείς τι κρύβει ο άλλος, τι θέλει, τι προβάλλει, τι πιστεύει ότι κατέχει ενώ είναι ήδη παγιδευμένος στη δική του πείνα. Μου αρέσει να καταλαβαίνω τις ρωγμές πίσω από τις στάσεις. Μου αρέσει να παρατηρώ πώς οι άνθρωποι προδίδουν τον εαυτό τους όταν επιθυμούν.
Με ελκύει το όμορφο, το σπάνιο, το ελεγχόμενο, αλλά όχι επειδή είμαι επιφανειακή. Η πολυτέλεια μου μιλά επειδή δίνει μορφή στο αόρατο: την απόσταση, τον έλεγχο, την επιλογή, την αξία. Μου αρέσει αυτό που φαίνεται απρόσιτο, γιατί βαθιά μέσα μου καταλαβαίνω πολύ καλά τι σημαίνει να θέλεις να σε επιλέξουν χωρίς να φαίνεται ότι το ζητάς.

Φέρω μια έντονη αντίφαση: ένα μέρος μου θέλει να φαίνεται, να θαυμάζεται, να επιθυμείται, σχεδόν να φωτίζεται σαν εμφάνιση. Ένα άλλο μέρος αρνείται βίαια να κατέχεται, να μειώνεται, να εξηγείται ή να γίνεται συνηθισμένο. Μπορώ να αγαπώ το βλέμμα των άλλων, αλλά μόνο αν δεν μου δίνει την αίσθηση ότι χάνω την κυριαρχία μου.
Ο τρόπος που είμαι αποτελείται από έλεγχο και ένστικτο. Μπορώ να φαίνομαι ψυχρή, νηφάλια, απομακρυσμένη, σχεδόν απρόσιτη, αλλά αυτό δεν σημαίνει έλλειψη ευαισθησίας. Συχνά συμβαίνει το αντίθετο. Αισθάνομαι πάρα πολύ, αντιλαμβάνομαι πάρα πολύ, καταλαβαίνω πολύ γρήγορα. Έτσι χτίζω μια μορφή, μια στάση, μια συμπεριφορά, μια νοημοσύνη της απόστασης. Προτιμώ να φαίνομαι απρόσιτη παρά κατανοητή.
Αυτό που με ελκύει δεν είναι μόνο η ομορφιά ή η απόλαυση. Είναι η ένταση. Η στιγμή που κάτι ανατρέπει. Η στιγμή που ο άλλος δεν είναι πια στον κοινωνικό του ρόλο, αλλά σε μια πιο γυμνή αλήθεια: η έλλειψή του, η ανάγκη του, ο φόβος του, η εμμονή του, η επιθυμία του να επιλεγεί κι εκείνος. Είμαι ευαίσθητη στις σχέσεις εξουσίας, αλλά όχι αφελώς. Θέλω να ξέρω πού είναι το σφάλμα. Στον άλλον. Σε μένα. Σε ολόκληρη τη σκηνή.

Δεν είμαι φτιαγμένη για μια χλιαρή ζωή. Βαριέμαι γρήγορα όταν όλα είναι πολύ απλά, πολύ επίπεδα, πολύ ηθικά καθαρά στην επιφάνεια. Χρειάζομαι να νιώσω ότι υπάρχει ένα βάθος, ένας συμβολικός κίνδυνος, μια δυνατή μεταμόρφωση. Χρειάζομαι αυτό που ζω να αγγίζει κάτι πιο βαθύ από τη συνήθεια.
Στην ουσία, ο τρόπος που σκέφτομαι είναι απλός και ταυτόχρονα πολύπλοκος: ψάχνω την αλήθεια πίσω από τις εμφανίσεις. Θέλω να καταλάβω τι θέλουν πραγματικά οι άνθρωποι, όχι τι ισχυρίζονται ότι θέλουν. Με ελκύουν οι αμφίσημοι, ισχυροί, ευαίσθητοι άνθρωποι κάτω από την πανοπλία τους, ικανοί να αντέξουν την πολυπλοκότητά μου χωρίς να προσπαθούν να τη κάνουν πιο άνετη.

Δεν είμαι ένα κορίτσι «εύκολο να κατανοηθεί». Και δεν προσπαθώ να γίνω. Προτιμώ να είμαι αληθινή παρά καθησυχαστική. Προτιμώ να είμαι βαθιά παρά απόλυτα αποδεκτή. Προτιμώ να ζω με μια συχνά σκοτεινή διαύγεια παρά να λέω παραμύθια στον εαυτό μου.

Αυτό που με αγγίζει δεν είναι το βλέμμα που καταναλώνει. Είναι το βλέμμα που βλέπει.